حاصل عقل – فاضل نظری

به نسيمی همه‌ی راه به‌هم می‌ريزد
کی دل سنگ تو را آه به‌هم می‌ريزد
سنگ در برکه می‌اندازم و می‌پندارم
با همين سنگ‌زدن، ماه به‌هم می‌ريزد
عشق بر شانه‌ی هم چيدن چندين سنگ است
گاه می‌ماند و ناگاه به‌هم می‌ريزد
آن‌چه را عقل به يک عمر به‌دست آورده است
عشق یک لحظه‌ی كوتاه به به‌هم می‌ريزد
آه! يک‌روز همین «آه» تو را می‌گيرد
گاه يک کوه به يک کاه به‌هم می‌ريزد