از حسن اربابی (زاهدان)

بايد برای درد، «دلی» دست و پا کنم
آن‌را به داغ آينه‌ها مبتلا کنم
دارد حضور عاطفه کم‌رنگ می‌شود
آهی، نثار صورت آيينه‌ها کنم
مردم هنوز پشت سرم حرف می‌زنند
اما حساب دوست ز مردم جدا کنم
دل را شهيد چشم تو کردم نيامدی
وقتی که نيستی، به چه‌کس اقتدا کنم؟
دارم به انتهای خودم می‌رسم «غزل»
بهتر که دين خود به خودم را ادا کنم
هنجار اين زمانه قبولم نمی‌کند
بايد دروغ ياد بگيرم – ريا کنم!